Where the Wild Things Are
2009 - USA - 104 min.
Director: Spike Jonze
Genre: Fantasy
Cast: Max Records (Max), Catherine Keener (Mom), James Gandolfini (Carol)
Max is een klein jongetje vol kattekwaad. Maar achter zijn schijnbare stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Deze wereld, die alleen voor Max is, bestaat uit een bos bewoond door fabelachtige wilde beesten, die Max tot hun koning gekroond hebben. Gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak.
=> Where the Wild Things Are is voor mij zonder twijfel de grootste teleurstelling van 2009 op het vlak van films.
Ook op WtWTA zat ik (net zoals Avatar) al een tijdje te wachten, alleen werd het in tegenstelling tot Avatar geen ervaring die mij bij zal blijven.
De film komt redelijk traag op gang, het eerste kwartier ziet men een beetje hoe het leven van Max er uit ziet: Max is een kind vol fantasie, die zijn eigen verhalen en werelden creëert.
Maar soms kan hij ook lastig zijn, vooral ten opzichte van zijn moeder.
Zo loopt Max weg tijdens een ruzie die hij met zijn moeder heeft en komt hij in een denkbeeldige wereld terecht die bewoond is door monsters waarvan hij de koning zal worden.
Het idee op zich vind ik tof, en het wordt vlug duidelijk dat Spike Jonze zijn best heeft gedaan om de monsters zo ‘realistisch’ mogelijk te maken.
Op geen enkel moment zou men denken dat hun gezicht in CGI werd gemaakt en hun bewegingen zijn redelijk vlot.
Ook de sfeer vond ik zeer geslaagd, o.a. dankzij een zeer passende soundtrack en zeer mooie decors/landschappen.
En Max Records speelt zijn rol zeer goed, vooral als men weet dat hij gedurende 90% van de film moet praten tegen poppen…
Spijtig genoeg mankeert de film iets cruciaals: een verhaal.
Blijkbaar vond Jonze het niet nodig om (deftige) dialogen of een plot toe te voegen aan de reeds bestaande dialogen/verhaal uit Sendak’s kinderboek. Het probleem is dat er in het boek amper dialogen/een verhaal aanwezig is…
WtWTA is dus een mooie film om naar te kijken, maar daar blijft het ook bij.
Vele kritieken zeggen dat de monsters uit WtWTA een metafoor zijn voor de gevoelens/karaktertrekken van Max, persoonlijk vind ik niet dat dit de film interessant maakt.
Desondanks zijn classieke speelduur is WtWTA dus vaak saai.
Spijtig, want als ge ziet hoeveel middelen Jonze er in heeft gestoken dan had WtWTA zonder twijfel een heel goeie film kunnen zijn mits een deftige scenario en dialogen.
‘Where the Wild Things Are’ krijgt van mij een 6.75/10